Wspólna nauka w ciągle zmieniającym się świecie.

Świat pozostaje w ruchu.

KopKen to otwarta organizacja non-profit, która jednoczy ludzi wokół wiedzy w szybko zmieniającym się świecie. Rozwijamy i testujemy pomysły w praktyce oraz dzielimy się zdobytą wiedzą.

Świat się zmienia. Zawsze tak było. Dziś możemy odczuwać ten ruch silniej niż kiedykolwiek. Technologia rozwija się w niesamowitym tempie. Sztuczna inteligencja zmienia sposób, w jaki wyszukujemy, piszemy, pracujemy, uczymy się, podejmujemy decyzje i tworzymy. To, co dziś wydaje się oczywiste, jutro może wyglądać inaczej.

Przede wszystkim to nas ciekawi.

Ale szybkość sprawia, że dobre pytania stają się ważniejsze, a nie mniej ważne. Co naprawdę wiemy? Co tylko nam się wydaje, że wiemy? Czemu możemy zaufać? Jaką wiedzę chcemy zachować? Co możemy bezpiecznie porzucić? Co powinniśmy odkryć na nowo? I jaką nową wiedzę możemy wspólnie stworzyć?

Nie po to, by wracać do przeszłości, lecz by iść naprzód, twardo stąpając po ziemi. Z ciekawości zestawiamy starą mądrość, naukę, wiedzę rzemieślniczą i ludzkie doświadczenie z nowymi możliwościami i badamy, co może się z nich wyłonić.

Ludzie uczą się razem.

Jedną z sił ludzkich społeczeństw jest nasza zdolność do wspólnego budowania wiedzy i przekazywania jej przez pokolenia. Współpracujemy, komunikujemy się, opowiadamy historie, dzielimy się doświadczeniami i przekazujemy dalej to, czego się nauczyliśmy.

Oznacza to, że nikt nie musi za każdym razem zaczynać od zera. To, co odkryje jedna osoba, może zostać przyswojone przez inną, ulepszone, poddane próbie i przekazane dalej. Wiedza może krążyć między społecznościami, zawodami, szkołami, stowarzyszeniami, firmami, naukami i kulturami.

To fundamentalny punkt wyjścia dla KopKen: wiedza nie jest czymś, co mieści się tylko w jednej głowie. Wiedza rozwija się również między ludźmi – poprzez spotkania, zadawanie pytań, wyjaśnianie, próby, spory i zaczynanie od nowa.

Ludzka wiedza i technologia są częścią tej samej dyskusji.

Dla KopKen ludzka wiedza i technologia nie są przeciwstawnymi obozami. Chcemy zbadać, jak mogą się wzajemnie wzmacniać.

Technologia może ułatwiać dostęp do wiedzy, ujawniać powiązania, pomagać ludziom tworzyć i otwierać możliwości, które jeszcze wczoraj wydawały się poza zasięgiem. Jednocześnie zmienia sposób, w jaki wiedza powstaje, rozprzestrzenia się i jest uznawana za wiarygodną. To zasługuje zarówno na ciekawość, jak i uwagę.

Jak możemy wykorzystać nowe możliwości, nie tracąc po cichu cennej wiedzy? Jak dzieci i młodzież uczą się w świecie, w którym odpowiedzi wydają się być dostępne od ręki? Jak organizacje podtrzymują doświadczenie? Jak postęp może pomóc w łączeniu ludzi? I co jest potrzebne, aby wszyscy mogli nadal uczestniczyć?

Nie każdy musi zostać specjalistą od technologii. Każdy powinien nadal móc uczestniczyć.

Wiedza żyje.

Wiedza nie znajduje się tylko w książkach, bazach danych, procedurach czy komputerach. Jest również w rękach. W doświadczeniu. W opowieściach. W lekcjach z błędów, których nie trzeba powtarzać. W nauczycielu, który zauważa, gdy uczeń czegoś nie rozumie. W rzemieślniku, który słyszy, że maszyna brzmi inaczej. W stowarzyszeniu, w którym ktoś wciąż pamięta, dlaczego istnieje jakaś tradycja. W dziadku, który wie, jak zrobić coś, co nigdy nie zostało spisane. W badaczu, który łączy starą teorię z nowym odkryciem.

Wiedza żyje, gdy ludzie z nią pracują, o niej rozmawiają, podważają ją, wyjaśniają, stosują w praktyce i przekazują ją dalej.

Właśnie dlatego KopKen wciąga ludzi w rozmowę. Właśnie wtedy, gdy dostępnych jest coraz więcej informacji, wymiana międzyludzka staje się bardziej wartościowa.

Otwarci na ludzi. Krytyczni wobec twierdzeń.

KopKen chce być otwarty na różne doświadczenia, dyscypliny i idee. Każdy uczestnik zasługuje na szacunek i może wnieść wartościowe pytanie, podzielić się doświadczeniem lub zwrócić uwagę na to, co przeoczyliśmy. Nie oznacza to jednak, że każde twierdzenie o faktach jest równie dobrze uzasadnione.

Rozróżniamy twierdzenia faktyczne, interpretacje, doświadczenia i wartości. Nie traktujemy ich zamiennie. Zamiast tego pytamy, które źródła, argumenty lub formy testowania pasują do pytania i jego kontekstu.

Filozofia pomaga nam wyostrzyć pytania. Nauka pomaga nam systematycznie weryfikować twierdzenia. Wiedza rzemieślnicza i doświadczenie praktyczne mogą pokazać, co dzieje się w konkretnym kontekście, gdzie teoria zawodzi i jakie nowe pytania lub dalsze badania są potrzebne.

Pozwalamy, by nasze przekonania zmieniały się, gdy nowa wiedza daje nam ku temu powody. W ten sposób staramy się wyraźniej rozróżnić to, co wiemy, co podejrzewamy, co cenimy, a co wciąż wymaga zbadania.

Od myślenia do działania.

KopKen wyrósł z badań, pytań filozoficznych, paradoksów, modeli i linii myślowych z różnych dyscyplin. Stare pytania mogą stać się zaskakująco aktualne. Nowe zjawiska mogą zmusić nas do ponownego spojrzenia na stare pewniki.

Nie kończymy jednak na teorii.

Pomysły stają się silniejsze i bardziej użyteczne, gdy inni je krytykują, ulepszają, stosują lub patrzą na nie z zupełnie innej perspektywy. Dlatego chcemy zrobić kolejny krok wspólnie, gdziekolwiek to możliwe: z ciekawymi świata osobami, stowarzyszeniami, szkołami, badaczami, centrami wiedzy, firmami, władzami publicznymi i lokalnymi grupami.

Dzieci i młodzież nie są jedynie grupą docelową czy uczestnikami. Ich pytania, doświadczenia i pomysły mogą same w sobie pomóc w kształtowaniu badań i eksperymentów.

Niektóre pomysły mogą przerodzić się w metody; inne w eksperymenty, materiały edukacyjne, lokalne projekty lub nowe współprace. Niektóre mogą po prostu pozostać dobrym pytaniem, które skłania ludzi do myślenia. To również ma wartość.

ArtiProof — metoda służąca do uwidaczniania, sprawdzania i przekazywania wiedzy w organizacjach — jest jednym z przykładów tego, co może wyrosnąć z takiego sposobu myślenia. Inne inicjatywy mogą skupiać się na dzieciach, stowarzyszeniach, przekazywaniu wiedzy, lokalnej współpracy lub eksperymentach publicznych. Nie wszystko musi mieścić się w jednym modelu. Różne kierunki działania mogą istnieć niezależnie i wzajemnie się wzmacniać.

Otwarte stowarzyszenie.

KopKen nie chce być organizacją, która najpierw wszystko rozpracowuje, a potem mówi światu, jak jest. Wybieramy coś przeciwnego.

Chcemy otwierać pomysły na dyskusję, zapraszać ludzi do znajdowania luk i zestawiania z nimi własnych doświadczeń. Chcemy prowadzić małe eksperymenty, rozwijać to, co działa, oraz otwarcie i uczciwie dzielić się tym, co nie działa — i tym, czego się z tego uczymy. Chcemy łączyć ludzi, którzy w przeciwnym razie mogliby się nigdy nie spotkać.

Filozof może uczyć się od programisty. Badacz od rzemieślnika. Firma od stowarzyszenia. Dorosły od dziecka. Dziecko od kogoś, kto ma za sobą pół wieku doświadczenia.

Wiedza nie zawsze musi wędrować z góry na dół.

Nie musisz pasować do konkretnego profilu. Szukamy ciekawości, doświadczenia, pytań, krytyki i pomysłów. Nie musisz być ekspertem, aby wnieść coś wartościowego. A jeśli jesteś ekspertem, nie musisz się z nami zgadzać.

Dla nas otwartość idzie w parze z szacunkiem, przejrzystością i gotowością do poddawania twierdzeń weryfikacji. Nikt nie może samodzielnie określać przebiegu rozmowy.

KopKen chce być otwartym stowarzyszeniem, w którym przedstawiciele różnych pokoleń, dyscyplin, środowisk i organizacji mogą się odnaleźć. Nie po to, by wszyscy myśleli tak samo, ale po to, byśmy mogli wspólnie myśleć lepiej.

Lokalnie, gdzie to możliwe. Połączeni tam, gdzie to pomaga.

Wiele ważnych pytań staje się naprawdę interesujących dopiero wtedy, gdy rozpatruje się je w małej skali: w klasie, stowarzyszeniu, sąsiedztwie, miejscu pracy lub po prostu przy stole.

Dlatego nie chcemy tylko publikować pomysłów. Chcemy również stworzyć przestrzeń dla lokalnych inicjatyw i eksperymentów. Ludzie nie muszą czekać na powstanie dużego programu. Dobry pomysł może zacząć się od małych rzeczy, zostać przetestowany, a następnie udostępniony, aby inni mogli go rozwijać.

W ten sposób lokalne doświadczenie może przyczynić się do rozwoju wspólnej wiedzy. Pomysł, który narodził się w jednym miejscu, może przybrać zupełnie inną formę gdzie indziej.

KopKen również cały czas się uczy.

KopKen decyduje się na dalszą naukę.

Nie musimy dziś dokładnie wiedzieć, jak wszystko będzie wyglądać za pięć lat. Niektóre pomysły nabiorą większej siły. Inne ulegną zmianie lub znikną. Pojawią się projekty, o których jeszcze nie pomyśleliśmy.

To nie brak kierunku — to element świadomie obranej drogi.

W świecie, który zmienia się tak szybko, jedna postawa wydaje się nam szczególnie cenna: pozostawanie wystarczająco ciekawym, aby odkrywać nowe rzeczy, wystarczająco krytycznym, aby nie wierzyć od razu we wszystko i wystarczająco ludzkim, aby nieustannie dzielić się z innymi swoją wiedzą.

Nie szukamy jednej, ostatecznej odpowiedzi. Szukamy lepszych pytań i odpowiedzi, które możemy testować, ulepszać i poprawiać. Szukamy pomysłów wartych wypróbowania i sposobów na podtrzymanie wiedzy.